~ M ö Ð ' © h á ñ G ~

ยังคงนั่งงง นั่งง่วง อยู่กับการจัดกระเป๋า ตี1 ผ่านไป.. ตี2 ผ่านไป.. ตี3 ได้นอนซักที.. คิดในใจ (ตายแน่ๆ) ก็เมื่อวานออกจากบ้านแต่เช้า ไปหาหมอ ฉีดยาที่ตูดขวา.. ทำเอาเขียว.. ช้ำไปหลายวัน.. ตอนบ่ายไปตัดผม เพราะแม่สั่งมา.. ตอนเย็นก็ไปกะไผ่ตง.. เชียร์ SOAR ที่ route66 แข่ง FAT เอาแต่เล่น.. ของ PARADOX ตอนแรกก็ไม่ยากไป เพราะยังไม่ได้จัดกระเป๋าเล้ย.. สุดท้าย เข็มขัดสั้น!! คาดไม่ถึง 55 ว่าจะเข้ารอบชิง.. ดีใจสุดขีด!! วู้ฮู้!! 21 นี้จะตามไปเชียร์อีกนะค้าบ.. สัญญาไว้ เด๋วจะเอาไปคืนนะ.. ตั้งจัยซ้อมกันล่ะ สู้ตายยยยย.. ผลสุดท้ายเป็นงัยไม่รุ ..เต็มที่ ก็พอ เย่ๆๆ!!

 

กลับมาที่ "ค่ายอาสาพัฒนา" นัดกันตั้ง 8 โมง กว่ารถจะออกก็ 10 โมง.. จะรีบนัดกันทำไมค้าบ.. แอบเซ็งนะเนี่ย - -" ง่วงจะตาย.. เลยหลับบนรถซะเต็มอิ่มเลย 555 กว่าจะไปถึง จ.เลย ก็เมื่อยตูดเลย.. นานมากกกกกก.. เมารถอีก ..แต่ยังไปต่อไม่ได้ เพราะเป้าหมายของเรา โรงเรียน ตชด เฉลิมราษฎร์บำรุง บ้านห้วยลาด ต.ในดี อ.ด่านซ้าย จ.เลย ยังอีกไกล เส้นทางทั้งลาด ทั้งชัน มีโค้งอีกนับไม่ถ้วน (ที่จิงก็มีแค่ 2 โค้งอ่ะน้ะ ซ้าย กะ ขวา งัย 55) รถบัสคันใหญ่ไปไม่ได้แน่ๆ อันตรายเกินไป.. ต้องรอกระบะมารับ โหย.. นั่งท้ายหนาวสุดๆ >_< แต่มันส์ดี 555 บรรยากาศข้างทางตอนกลางคืน ดี๊ดี (ไม่รวมกลิ่น อุจจาระ สัตว์ นะ!) และแล้วก็ถึงซักที ..ดูเวลา 5 ทุ่มแล้ว ..ประชุมกันนิดหน่อย แล้วก็แยกย้ายกันไปนอน น้ำก็ไม่ได้อาบ เพราะประปาไม่ไหล ท่อแตกที่ไหนไม่รุ.. ต้องขนน้ำใช้กัน หลายวัยเลย บอกมาพรุ่งนี้ๆ ไม่มาซะที อิอิ

ตื่นเช้ามา 7 โมงครึ่ง อากาศไม่ได้หนาวมากอย่างที่คิด แต่คืนหลังๆ นี่ หนาวมากๆ สั่นเลยง่ะ ..แล้วก็มาเข้าแถวเป็นตัวยูแล้วร้องเพลงชาติ สวดมนต์ ออกกำลังกายนิดหน่อย จะมีคนนำทำท่าแปลกๆ ตลอดเลย อิอิ เช่น ท่าขวานซิ่ง และท่า.. ของพี่เสือ 555 แล้วก็มีจับคู่บัดดี้ให้คอยดูแลกัน เราได้พี่โนด (ไม่รู้เขียนถูกป่าว) เป็นบัดดี้ พี่เค้าเป็น head งานครั้งนี้ด้วย.. บอกตรงๆ ว่าไม่เคยเห็นหน้าพี่เค้าเลย ไม่เคยรู้ว่าอยู่คณะนี้ด้วยหรอ 55 ก็ดีจัยได้เป็นบัดดี้กัน พี่เค้าน่ารัก อิอิ แต่แอบงงที่พี่เค้าอยู่คอมเดส แต่ทะมายได้เป็น head สร้างบ้านเป็นได้งัยหว่า? มาอยู่นี่.. ช่วงแรกๆ ก็ยังไม่ค่อยชิน เพราะมันไม่สะดวกเหมือนอยู่บ้าน แต่เผลอแป๊บเดียว.. ก็ผูกพันกะที่นี่อย่างไม่รู้ตัว มีความสุข เหนื่อย แต่สนุก งานส่วนใหญ่ของผู้หญิงก็คือ เตรียมกับข้าวนั่นเอง เฮ้อ!! ก็รุ้ว่าเราทำกับข้าวไม่เป็น.. แล้วก็ไม่ค่อยจะชอบด้วย - -" ดีจิงๆ ..งานที่หลีกไม่พ้นก็คือ ล้างจาน นั่นเอง T-T" ทำเอา มือเปื่อย เท้าเปื่อย กันไปเลย..

 

ส่วนงานผู้ชาย ก็แบกหาม สร้างอาคารเก็บของให้โรงเรียน ..เรียกง่ายๆ เป็น "กรรมกร" นั่นเอง 55 ทำงานกลางแดดทุกวัน แต่จะว่าไป.. เราว่ามันสนุกกว่างานผู้หญิงเยอะเลย.. เราเลยเริ่มผันแปรตัวเองจากงานในครัว เป็นเอาน้ำไปเสริฟที่ site สุดท้ายก็..แย่งทำงานผู้ชายที่ site ซะเลย ฮ่าๆๆ ก็ทนเหนื่อย ทนร้อนกันไป.. แต่จะบอกว่าคุ้มจิงๆ รู้เลยว่าบ้านหลังหนึ่ง กว่าเป็นบ้านได้.. ไม่ใช่ง่ายๆ.. เราได้เห็นตั้งแต่ ทำฐาน ลงเสา ทำหลังคา ก่ออิฐบล็อค ใส่วงกบประตู หน้าต่าง ผสมปูน ฉาบผนัง.. แบบว่าครบทุกอย่างอ่ะ แถมได้ลงมือทำด้วย โดนปูนกัดมือ โคดเจ็บอ่ะ ต้องใช้มะกรูด (แทนมะนาว) มาถูมือล้างออก ..กว่าจะก่ออิฐที่ละบล็อค ต้องเล็งจนตาแทบปลิ้น!! ตาที่เขแล้วยิ่งเขเข้าไปอีก O_o" แย่เลย.. 55 เค้าจะเรยกคนที่ทำงานส่วนข้างล่างว่า "งูดิน" ส่วนข้างบนก็เรียก "ลิงลม" แล้วจะมีพวกที่ชิวๆ มันเรียกตัวเองว่า "งูลม" 55 ..มีทำงานโอทีตอนกลางคืนด้วย หนาวก็หนาว แต่ว่านะ อุ่นใจ อ่ะ.. คำนี้มันอาจจะดูเน่าๆ ได้ยินบ่อย.. แต่.. เราก็ไม่รุจะหาคำไหนมาได้อีก "อุ่นใจ" แค่นี้ก็ไม่ต้องอธิบายอะไรมากมายแล้ว.. อืม.. ก็เหนื่อย + สนุก ได้รู้จักเพื่อน + รุ่นพี่ จากการทำงานนี่แหละ พี่บางคนอยู่คณะแทบจะไม่เห็นหน้า ไม่ได้คุยกันเลย ก็ได้มารู้จัก ได้สนิทกันที่นี่แหละ ..ดีจัยจิงๆ ส่วนเพื่อน ถึงจะรู้จักทุกคน แต่ก็อยุ่คนละกลุ่ม.. มาที่นี่ก็ได้คุยกัน รู้จักกันมากขึ้น.. การทำงานด้วยกัน เหนื่อยด้วยกัน แก้ปัญหาด้วยกัน.. มันทำให้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของแต่ละคน.. จริงๆ..

 

พอก่อนนอน หลังข้าวเย็น จะมีประชุม และสวดมนต์ก่อนนอนทุกวัน.. เส็ดแล้วก็จะแยกย้ายไปนอน กินเหล้า เล่นไพ่ (กิจกรรมหลักของเรา55) แล้วแต่อ่ะน้ะ.. เล่นไพ่กะพี่ ทำให้รู้จักกันเยอะเล.. เราไม่ชอบเท่าไหร่เลย กินเหล้าแล้วก็เมา อ้วก ตื่นมาก็ทำงานไม่ได้ ..ไม่รุจากินไปทำไม เฮ้ออ.. เราแอบจิบไป 2 ครั้งด้วย อิอิ 80ดีกรี ที่ชาวบ้านต้มเอง เหม็นมาก ไม่เห็นอาหร่อยเลย กินแล้วก็ร้อนเกิน!! ไม่ดีๆ อย่ากินเล้ย.. อันตรายด้วย เห็นบอกว่าใส่ยาฆ่าแมลง ไม่สะอาดด้วย!! ได้แกล้งคนเมาด้วย ปั๊มหน้า เขียนหน้า เอายาสีฟันป้ายมือ ..แล้วเค้าจาเอามือไปป้ายหน้าตัวเอง 555 สนุก + ฮากันไป..

 

ธรรมเนียมพี่น้องที่นี่จะแปลกๆ คือ ปี2 ดูแลปี1 ส่วน ปี3 ต้องรับหน้าที่ดูแลทุกอย่าง ทั้งเป็นพี่ว๊าก รวมถึงค่ายครั้งนี้ด้วย ปี4 ปี5 จะเป็นคนสั่งปี3อีกที ดังนั้น พี่เค้าเลยมากันแบบชิวๆ ไม่ต้องทำงาน พวกเราปี1 เลยแอบไม่พอใจกันไป.. แต่ตอนหลังๆ แอบเห็นพี่ๆ เค้าก็ทำงานเหมือนกัน แอบเหนื่อยกันไป และก็วันสุดท้ายที่ทำงาน ถ้าจำไม่ผิดก็วันที่8 เห็นพี่ๆ ลงมาช่วยทำ ก็ซึ้งใจมาก.. เป็นภาพที่เราจะไม่ลืมเลย แบบว่าแข่งกันเทพื้น 55 ..คืนสุดท้ายพี่ๆ ก็เฉลยว่า เค้าตกลงกันแล้วว่า.. จะปล่อยให้น้องๆ ทำกันเอง ถ้ามีพี่เข้าไปช่วย น้องก็จะไม่มีโอกาสได้แก้ปัญหากันเอง.. ทำให้นึกย้อนกลับไปทั้งหมด ทุกอย่างที่เราปี 1 ได้ร่วมทำกันมา เช่น เชียร์โต้ กีฬาถาปัด ละคร.. มันทำให้เรารู้จักกัน รักกันมากขึ้นจิงๆ.. ที่สำคัญมันทำให้เราแกร่งขึ้น! ต้องขอบคุนพี่ๆ ขอบคุน soad ที่ให้เรามาเจอกัน.. อยู่ที่นี่เหมือนอยู่บ้าน.. อบอุ่นมากๆ..

 

มีกิจการใหม่เกิดขึ้นด้วย ตัดผม สระผม และนวด 555

 

สุดท้ายงานก็เส็ดไปได้ด้วยดี.. พี่ๆ บอกว่าปีนี้ดีกว่าปีก่อนๆ ได้อาคารเป็นหลังเลย.. ไม่น่าเชื่อ.. อย่างปีที่แล้วได้แต่เทพื้น ผนังก็ไม่มี.. ทำเอาทุกคนภูมิจัยกันใหญ่.. แน่นอน.. ก็ทุกคนช่วยกันนี่หน่า.. ดีใจมากๆ.. นี่เป็นหลังแรกของเราเลยนะ ^^

 

 

ได้ไปเล่นน้ำที่แม่น้ำเหือง.. เราเดาว่าน่าจะมาจากแม่น้ำเหลือง.. เพราะเล่นเส็ดขึ้นมา เสื้อผ้านี่เหลืองเลย ซอกเล็บ + รูขุมขนก็เหลือง (ฟังแล้วน่ากัวแฮะ) 55 ก็สนุกกันไป สาดน้ำ โดดน้ำ ปั้นทราย แกล้งกัน แถมยังมีสะกุชชี่ธรรมชาติด้วย 55 สบายจิงๆ.. พอขึ้นมาก็หนาวกันไป.. (ข้ามแม่น้ำนี้ไปก็ประเทศลาวนั่นเอง!!)

 

อยู่ที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรสับเลย แอบเซ็ง.. แต่ก็มีโทรสับให้ใช้เครื่องนึง ของโรงเรียน โทรฟรี เห็นบอกว่าโทรได้ทุกทีเลย ..เลยได้โทรหาหม่าม้า แถมยังมีคอมให้เล่นเน็ตด้วยน้ะ มีไวเลสด้วย หรูมั้ยล่ะ 55 เลยได้เช็คเกรดด้วย.. ผลก็โออ่ะ แต่ยังไม่ครบทุกวิชาเล้ย.. เร็วๆ สิ ไม่อยากลุ้นนาน แง้ๆๆ.. เออ.. น้องเตี้ยมีมือถือใช้ด้วย เราก็ไม่เข้าใจว่ามีทำไม สัญญาณก็ไม่มี 555 คงไว้ฟังเพลง กะถ่ายรูปแหละ. เพลงก็ฟังเหมือนที่เราๆ ฟังกันอ่ะ เตี้ยบอกว่าเอามาจากคอม พี่ชายทำให้.. อึ้งไปเลย อิอิ

 

 

 

 

เด็กและชาวบ้านที่นี่ ก็นิสัยดี.. รู้ว่าเรามาอยู่ มาสร้างอาคารให้ เค้าก็คอยหาอะไรมาให้ ช่างของหมู่บ้านก็มาคอยดูงาน คอยสอนตลอดเลย เรียกเราว่าลูก ว่าหลาน ..รู้สึกอบอุ่นดี เด็กๆ ก็น่ารักพูด "คับ" ตลอดเลย ว่าแล้วก็คิดถึงน้องๆ อยากกลับไปหามากๆ.. แต่ก็ไม่รุจะมีโอกาสเมื่อไหร่.. ยากอ่ะ.. น้องเปลว น้องเตี้ย น้องอ้วน และน้องๆ คนอื่นๆ ด้วย.. ขอบคุนมิตรภาพที่ดี รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ พี่มดจะไม่ลืมน้องๆ T-T อีกอย่าง ขอบคุณน้องเปลวที่บอกว่าพี่สวยสุดทุกครั้งที่ถาม 555 แอบดีจัย ^^" วันที่9 (มั้ง) ชาวบ้านก็เดินแถวจาหมู่บ้านมาโรงเรียน.. ช่วยกันทำความสะอาดแต่เช้า เยอะแยะเลย น่ารักมากๆ ..คืนสุดท้ายก็มาช่วยทำอาหาร นั่งกินรอบกองไฟกัน มีพิธีบายศรีสู่ขวัญ.. เป็นพิธีที่น่าประทับใจมาก รู้สึกขนลุก.. ฟ้ามืด.. ลมพัด.. เสียงร้องทำพิธีเรียกขวัญก็เป็นทำนองที่เพราะ + ภาษาถิ่น เรายังจำทำนองแว่วอยู่ในหูได้อยู่เลย.. ชอบมากๆๆ ..เราจะให้น้องเปลวผูกฝ้ายให้ แต่น้องเค้าไม่เอา เค้าบอกว่าไม่ชอบ ไม่สนุก.. เราเห็นน้ำตาคลอเบ้า ก็รู้สึกได้ว่าทำไม เราก็เข้าใจและไม่ชอบการจากลาเหมือนกัน เกือบร้องไห้ แต่ต้องทนไว้.. ไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ.. แต่ยอมรับจิงๆ ว่าน้องเปลวเป็นเด็กดีมากๆ เข้มแข็งมากๆ พี่ก็อวยพรให้ประสบความสำเร็จนะ.. แล้วก็มีการแสดงปี1 และร้องเพลงที่(ป่าน)แต่งกันขึ้นมา.. ถึงภาพรวมจะไม่ค่อยดี แต่เราก็ไม่ได้เครียดอะไรเพราะเราเต็มที่กันทุกคนแล้ว.. แล้วก็นั่งรอบกองไฟ พูดเปิดใจกันวันสุดท้าย.. มีกิ่งไม้ให้เอาสิ่งไม่ดีใส่ลงไปเผาทิ้ง แล้วเก็บสิ่งดีๆ กลับไป.. แต่ในใจตอนนั้น เรานึกออกแต่ความทรงจำดีๆ เลย เอาแต่สิ่งดีๆ เผาลงไปให้ควันแห่งความทรงจำฟุ้งกระจาย และแทรกซึมอยู่ในใจของคนที่นี่ และใจของเรา.. มีมงกุฎดอกไม้ให้พี่ๆ ปี 5 ด้วย อบอุ่นกันไป.. แล้วร้องเพลงหัวใจผูกกันตบท้าย..

 

...เพลง...

สุขใจเหลือเกินที่ในวันนี้ เรามาทำฝันให้เป็นจริง

หนทางยาวไกล ยาวนาน ไม่หวั่นใจ

ทิ้งความสบาย ทุ่มและเทลงไป

พี่น้องทำสิ่งต่างกันไป ตามแต่ละคน

ทนผ่านความเหนื่อยล้าและล้วนมาด้วยใจ

มีหนึ่งคำแทนทุกสิ่ง และจริงจากข้างใน

ให้ได้รับรู้ และเข้าใจ ว่า.. ฮ้า..

ขอบคุณเวลาที่ทำให้เราผูกพัน วันเวลาที่อยู่ร่วมกัน

ทั้งทุกข์และสุข เป็นกำลังใจให้กัน..

ผ่านร้อนและหนาว ไม่ว่าใจหรือกาย

แต่เรายังมีใครให้คอยอุ่น หนาวคลาย..

ความทรงจำนั้นจะเก็บไว้ และคงอยู่ตลอดไป.. ๆ.. ๆ..

 

คืนสุดท้ายก็ไม่หลับไม่นอนกัน พี่พากันเล่าเรื่องผีให้ฟัง.. เราคนที่ไม่ค่อยกลัว เพราะไม่เคยเจอ.. ก็รู้สึกกลัว เพราะบรรยากาศที่น่าขนลุก.. พระจันทร์ ท้องฟ้า ลม เสียงตุ๊กแก เสียงหมาหอน.. กลัวมากจิงๆ >_< สุดท้ายพี่ๆ เค้าก็บอกว่าพี่เติ้ง กำลังเรียกกุมาร แล้วก็หลอกให้น้องๆ ไปดู.. เราก็สังหอนใจแล้วเชียว ว่าต้องมีอะไรแน่ๆ.. แอบเห็นพี่แมวยิ้มๆ.. สุดท้ายก็โดนอำกันไป 555 ออกมาหน้าดำกันเลย เค้าเล่าว่าพี่ให้ส่องขวดแล้วหมุนไปหมุนมา ซึ่งใต้ขวดก็ลนไฟให้ดำอ่ะนะ ..เราเองอยู่ใน 4 คนสุดท้ายที่ไม่โดนเพราะพี่เค้าเลิกก่อน ..เสียดายอะ พี่เค้าบอกว่าเค้าเจอของจริงขึ้นมา บรึ๋ยยยยย!! เล่าแล้วก็ขนลุกเลย.. เข้าบอกว่าเห็นผู้หญิงยืนอยู่ข้างหลังจับไหล่พี่เต้อยู่ พี่เต้เองก็บอกว่ารุสึกได้เหมือนกัน.. แง้.. ไม่เอาๆ กลัวอ่ะ.. เพื่อนๆ ก็โดน เห็นบอกว่าหนู กะบุ๋มได้ยินคนเรียกชื่อ.. บรึ๋ยยยย.. สุดท้ายคืนนั้นก็นอนกันกลางสนามบนพื้นเลย 555 ตื่นมาหนาวมากๆๆ.. แล้วก็ไปหลับต่อในห้อง อิอิ

 

เด็กๆ เล่าให้ฟังว่าปกติที่นี่ผีดุมาก.. มีกระสือด้วย น่ากัวๆ แล้วก็มีแก้งรถตู้ จับคนไปผ่าเอาเครื่องในไปขาย แล้วก็ทิ้งศพไว้ข้างทาง พร้อมเงินทำศพ ..บอกว่าตั้ง 2 แสนแน่ะ.. ไม่อยากจะเชื่ออ่ะ.. เล่ะอยากไปช่วยเก็บศพจัง 55 อืม.. เลยถูกสั่งห้ามออกไปข้างนอก เพราะมันอันตราย ไปไหนให้ไปหลายๆ คน..

ในที่สุดวันที่ไม่อยากให้ถึง ก็มาถึง สุดท้ายแล้วนะ.. ที่จะได้อยู่ที่นี่.. โอกาสที่จะมาที่นี่อีก.. แทบจะไม่มีเลย ยังไม่อยากกลับ อยากอยู่ต่อ.. เรารุสึกรักที่นี่ ผูกพันที่นี่ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รุ ..พูดแล้วก็เส้า "คิดถึงห้วยลาดจังเลย" วันนั้นก่อนกลับก็ถ่ายรูปกัน แล้วเข้าไปลาชาวบ้าน (แอบกินก๊วยเตี๋ยวเนื้อด้วย อิอิ) แล้วก็กลับ ตอนแรกจะแวะไปลาวก่อน แต่ก็ไม่ได้ไป.. เพราะว่าไม่ทัเวลา หรือมีปัญหาอะไรไม่รุ.. เราว่าพี่โนดคงโมโหที่ไม่ฟังกัน เลยช้า เพราะต้องเดินทางกลับบ่ายโมง นี่ก็เที่ยงแล้วอยู่หน้าด่าน.. ไม่ทันแน่ๆ เลยไปแก่งโตนแทน นั่งกินข้าวกัน ก็เกิดเหตุการณ์สยองขึ้น!! รถบรรทุกไหลลงมา ดีนะที่รถมันเลี้ยว แล้วหยุด ไม่งั้นคงกวาดเอาพวกเราไปหมดแล้ว.. ดูท่าทุกคนยังอึ้งนั่งดูเฉยๆ.. เราเองไพ่ยังคามืออยู่เลย 555 น่ากลัวมากอ่ะ.. ก่อนหน้านั้นเราเพิ่งเดินลงบันไดมา (ตรงที่รถไหล) จากร้านก๊วยเตี๋ยว ..คิดดูถ้ารถมันไหลตอนเราเดินจะเป็นยังงัย!? บรึ๋ยยยยย..

 

 

แล้วก็เลยแวะไปไหว้ พระธาตุศรีสองรัก.. เค้าไม่ให้ใส่สีแดงเข้าไป ผู้หญิงเมนส์มาก็ห้ามเข้า.. เราก็ไม่รุเหมือนกันว่าทำไมอ่ะ เส็ดแล้วก็ขึ้นรถกลับ.. รถบัสก็หน้ากลัว เวลาเดินทาง เพราะทางมันชัน.. เสียวกว่าไป dreamworld อีก555 สุดท้ายเอาชีวิตรอดกลับมาได้ถึงกรุงเทพก็ปะมานเที่ยงคืนได้.. รอให้พี่มารับกลับบ้านนนนนนนน

 

ในที่สุดก็ถึงบ้าน.. จากไปตั้ง 10 วัน นานทีเดียว นานจนเราเปิดประตูห้องนอนเข้าไป.. แล้วยืนงง.. เพราะไม่คุ้น.. ว่านี่ห้องเราหรอ!? 555

เหลือบไปบนโต๊ะ เห็น friendship วางอยู่.. เย่ในที่สุดก็ได้คืน.. เลยนั่งอ่านซะเลย.. คิดถึง RA ว่ะ T-T"

ตื่นมา 11 โมง เพราะเสียงหม่าม้าเรียก.. เป็นบรรยากาศเดิมๆ ที่ไม่เจอมานาน แล้วลงไปกินข้าว.. เส็ดก็นั่งหน้าคอม..

วันนี้รู้สึกเหงามากเป็นพิเศษ ไม่รุทำไม.. เฮ้อออออ..